Nieodzownym symbolem Warszawy jest Pałac Kultury i Nauki. Ten wątpliwej dziś urody dar narodu radzieckiego dla Polski, do dziś dominuje nad stolicą, pomimo coraz większej liczby drapaczy chmur. Od ponad dwudziestu lat, liczne debaty i dyskusje poruszają temat przyszłości tego budynku i jego miejsca w zmieniającym się najbliższym otoczeniu. Liczne głosy nawoływały do radykalnego posunięcia, a mianowicie wyburzenia tego gmachu. Wskazywano na zupełne niedopasowanie stylu do zabudowy centrum a także na wątpliwe moralnie pochodzenie budynku. Liczni zwolennicy pozostawienia Pałacu w stanie nienaruszonym ,wskazywali na fakt, iż jest to przykład budownictwa socjalistycznego i stanowi ciekawy przykład historii tamtego okresu. Obydwie strony były przekonane o swojej racji do końca. Rozwiązanie przyszło zupełnie nieoczekiwanie, a mianowicie poprzez uznanie Pałacu Kultury i Nauki za zabytek. Tym samym odpadły argumenty, przemawiające za wyburzeniem a siłą rzeczy wygrała opcja pozostawienia go. Ciągle zmienia się jego otoczenie, w całej Warszawie przybywa nowych wieżowców a stojący od ponad pól wieku gmach na stałe już wrósł w świadomość warszawiaków. Wydaje się ironią historii, że dar od narodu, który już nie istnieje, wynikły z panującego wtedy systemu, który też nie przetrwał, ciągle stanowi centralny punkt stolicy. Najwidoczniej tak już pozostanie i następne pokolenia będą się przyglądać dziwnie wyglądającemu wieżowcowi, być może nie zdając sobie nawet sprawy z jego pochodzenia i bogatej przeszłości.